Beschreibung

'Beklemek, bir þeyin yoluna ve haline girmesini beklemek, beklerken olacak olanın olması için gereken her türlü baþka hale geçiþlere, kalıþlara tahammül etmek ne zor þeydi. Baþı da, ortayı da, sonu da bilip beklemek ne tahammülü güç þeydi. Tanrı'nın da yaptıðı bu muydu? Baþ, orta, son belli, helak kaçınılmaz, ancak önemli olan o zamanı geçirmek, o zamandan geçmek. Ve geldiðinde gelmemiþ gibi, bilmemiþ gibi, yaþamamıþ gibi gelmek, rüyayı görüp uyanmak ve ‘Neyse rüyaymıþ,' demek ve aynı yerden uyumaya devam etmek. Yaþamaya da, ölmeye de yazık. Bu ölüm için yaþamaya, bu yaþamak için ölmeye yazık. Mezarlıklara, servilere, süsenlere, nisan sonunda açan katırtırnaklarına, telaþlı karıncanın adımlarına yazık, mezar taþına konup da baðıran karganın sesine yazık, ölüme aðlayan þaire, yaþam var zanneden filozofun nefesine yazık, þen taklalarla ilk senelerinde koþup zıplayan, aðaçlara tırmanırken seyredilip seyredilmediðini kontrol eden kedinin tırnaklarına yazık, aðdaki balıða, lokantada onu bekleyen anguta, önce ön iki ayaðını sonra arkadakileri ovuþturup bu hareketinden büyük kâr ve kisve uman karasineðe yazık, hortumunu sallayan koca file, sanatlı sıçrayıþı ile dahi boþluðu dolduramayan yunusa yazık, grafon kâðıdından gelincik ve petunyalara, en pürüzsüz çakıl taþına, kum olmuþ zavallıya, saðdan saðdan yürüyen eþeðin inadına, yol kenarlarındaki ısınmıþ dikenlere, kozalaðın içindeki fıstıða, duvara yapıþmıþ yosuna yazık, bu topu binyıllardır çevirip duran sema-i muðlâka, titreyen kanatlara, açılan göðe ve onun katmanlarına, havanın, suyun olduðu, olmadıðı yerlere yazık.'