Beschreibung

Hodorçur, Raffaele Gianighian'ın 1915 Ermeni Soykırımı sırasında yaþadıklarının birinci aðızdan aktarımı. Gianighian, henüz 9 yaþında bir çocukken, ailesinin, sevdiklerinin katledilmesine bizzat þahit olan, iyi kalpli komþularının ve þansının da yardımıyla, ismini, dinini deðiþtirme pahasına da olsa hayatta kalmayı baþarabilmiþ, trajediden 60 yıl sonra büyük acıların yaþandıðı köyüne geri dönüyor, anılarının peþine düþüyor. Gördükleriyse aslında bu acının, bu kadar zaman sonra bile ne kadar büyük izler bırakabildiðinin kanıtı niteliðinde...

Gianighian'ın yaþadıðı acılar zihninde öyle yer etmiþ ki, o günlerden bahsederken hiçbir ismi, yer adını atlamıyor. Hepsini adeta bir tarihçi gözüyle kayda geçiriyor. Katliamdan seneler sonra köyünü gezerken, onu eski haliyle hatırlıyor, aktardıðı detaylarla okura bir doða manzarası çiziyor. Hayatta kalma arzusu, insanlara güvenme isteði, sadece kendisininkilere deðil, sevdiklerinin, akrabalarının acılarına da tanık olmuþ bir insan için þaþırtıcı ama aynı zamanda ilham verici nitelikte...

Babama konuþmaya gidiyorum. Derenin etrafından sinirotlarından topluyorum: Yüzümdeki ve alnımdaki yaralara onlardan sürüyorum. Babamın mezarının üzerine uzanıyorum. Güneþ yüzümü yakarken kalkıyorum. Karnım aç, olsun, bir hafta bile aç kalmaya alıþkınım. Dereye gidiyorum, soyunuyorum, suyun içinde yürüyüp yüzümü yıkıyorum. Dere kıyısından sinirotu yaprakları bulup yaralarıma ilaç yapıyorum. Ceketimi giyiyorum. Tabiatın sabah þarkısını dinliyorum. Babamın o tatlı sesi kulaklarımda çınlıyor: 'Sana kötülük yapan insanları unut evlat. İyilik ve sevgi hayattır, insanı sev.'