Beschreibung

'Ömrümden, sürüye sürüye yanımda en çok kendimi getirdim. Bugün ve geçmiþin teknesinin temel direðiyim ben. Pas dolu bir limanda, paslı bir direk…'
'Veda gününe kadar, artık her þeyi bir kere yapıp on kere aklımıza yazacaktık ki unutmayıp hatırlayalım. Evin yokuþundan son kez çıkacaktım mesela; anahtarlarını son kez kaybedecek ve bir daha hiç yaptırmayacaktım.
Ada vapuruna son kez binecek, Marika'yı evinde son kez görüp dönüþ vapurunun üstünde onu son kez özleyecektim.
Bir akþam onun evinde kalıp ertesi akþam kendi evime dönecek; karanlık basınca gündüzünü, güneþ doðunca gecesini özleyecektim.'
Azınlıklar ve Rumlarla ilgili romanları genellikle sevemedim. 'Bizi anlamadılar' duygusu hep öne çıktı. Melih Özeren'in yazdıðı Turuncu Geçmiþin Kıyısında'yı okumam ise farklı oldu. Önyargı ile baþlamakla birlikte sayfalardan çıkıp gelenler beni sarstı ve duygulandırdı. Sevdim bu romanı.
İnsanı ve hayatı anlamaya uðraþırken; toplumsal bir gerçeklik olan ayrımcılıðın sarsıntısını da anlatmaya çalıþan bir kitap bu. Bu tür anlatılarda karþılaþtıðımız etnik savunma mekanizmalarını veya ötekini dolaylı olarak yerme ihtiyacını bu romanda hissetmedim.
'Geçmiþ' sayabileceðimiz bir dönemi, İstanbul'un eski sakinlerini ve en baþta insan yanları öne çıkan, yanı baþımızda yaþamıþ kahramanları yakından tanıyacak; memleketlerinden uzakta ihtiyarlamıþ bu insanların nasıl da birer hafıza iþçisine döndüklerini görüp, yazar gibi siz de seveceksiniz onları.
HERKÜL MİLLAS