Beschreibung

Ölümsüz gençliðin þövalyesi
ellisinde uydu yüreðinde çarpan aklına,
bir Temmuz sabahı fethine çıktı
güzelin, doðrunun, haklının:
önünde, þirret, aptal devleriyle dünya,
altında mahzun, fakat kahraman Rosinant'ı.
Nâzım Hikmet

Nâzım Hikmet, köþeye sıkıþmıþ hissettiði anlarda kimlere, hangi kahramanlara öykünüyordu, sıðınıyordu? En önemlisi, adına þiir yazdıðı Mahzun Yüzlü Don Quijote, bu kahramanlardan biri miydi? 'Bunları onun düþünüp duyumsadıðı kadar bilmek mümkün deðil ama bunun yapıtları yardımıyla düþünülmesinde sayısız yarar umanlardanım ben de,' diyen Mahmut Temizyürek'in bu bakıþı bizi kitap boyunca pek çok çaðrıþıma itiyor.

Nâzım Hikmet'in yaþamı çetin bir tren yolculuðuysa eðer –hem de en çetini, Sibirya Ekspresi belki– her istasyon, þairin yeldeðirmenlerine karþı mücadele verdiði bir uðraktır. Mahmut Temizyürek de aynı kompartımanda yola koyuluyor. Uzun güzergâh boyunca Dostoyevski'yi, Kaþgarlı Mahmud'u, Girard'ı, Vico'yu, Foucault'yu ve daha nicelerini yoldaþ seçiyor kendine. Yolculuk sırasında dostluklar kuruyor, münakaþalara giriyor. Bunu yaparken, bir çaðrıþım zinciri boyunca ilerleyip Türkçe'nin ve edebiyatın sınırlarına dek gidiyor; bizi de yanında götürüyor.