Beschreibung

"Bazen hepimizin ellerimizde taþlarla dolaþtıðını fark etti; aslında evde, iþyerinde, çarþı pazarda, politikada birbirimize durmadan taþlar atıyorduk. Öteki, bizim þeytanımız oluyordu, onu taþlıyorduk. Bizden farklı ya da kötülüklerin sebeplerini eleþtiriyor, dedikodularını yapıyor, protesto ediyorduk. Devlet olmamız gerekmiyordu ambargo koymak için, gerekirse küsüyor, konuþmuyor, alıþveriþ yapmıyorduk ve dahası öldürebiliyorduk! Sevmiyorduk belki sevdiðimize sahip olanı ya da sahip olduðumuzu bizden alanı veya sahip olmamıza engel olanı. Huysuz çocuklardık, hep istiyorduk aslında. Kızıyorduk, aðlıyor küsüyorduk istediðimiz olmazsa. Gerekirse büyüklerimize þirinlik yapıp gücümüz yettiðince baskıyla isteklerimizi yaptırmaya çalıþıyorduk; sevgilerini ve merhametlerini kullanarak güçsüzün güçlülüðünü kullanıyorduk. Tanrı'ya yalvarıyor ondan istiyorduk, O en güçlü olan diye. İstediklerimizi alamayınca, umduklarımıza kavuþamayınca küsüp darılıyor daha güçlenirsek öldürüyorduk bile bize engel olanları... Ruhumuzla, bedenimizle, düþüncemizle!"
"Can bütün gece bir kar okyanusunda ve karanlıðın içinde bir ateþ yakmaya uðraþtı, aç kurtların ulumalarını duydu. Kıvılcımların yıldız olup gökyüzünden kaydıðı bir rüyayı gördü, terledi. Kokusu bütün gece odayı saran ter sabah olunca açtıðı pencereden uçup giderken, bütün gece karanlıkla seviþmekten, kızıl sarı saçları darmadaðın güneþin hayat veren ıþınları içeriye giriyordu."