Beschreibung

İnsanlar yaþarken geçmiþe baktıklarında, kâh hüzünlenir, kâh acı bir tebessümle ılık bir rüzgâr geçer yüreðinden. İlkbaharın filiz verdiði gibi, bende yeni tomurcuðunu vermiþ hayata baþlamıþtım. Küçücük yüreðim yaþam akıþıyla hayaller kurmaya baþlamıþtı. O çocuksu masum düþüncelerim alıp götürüyordu beni. Uzun yaþamın adımlarını atmaya hazırlanıyordu minicik ayaklarım. Geleceðin yükünün aðırlıðından habersiz sadece mutluluðu hayal eden, çocuksu duygularla okula gidip doktor olmanın düþleriyle süslüyordum yarınlarımı. Köyümüzün tozlu yolları gibi uzayıp giden yaþama sürüklenmeye baþlamıþtım. Bütün yaþamım yüreðimle benimdi fakat yön verememem tatsız hale getirmiþti hayatımı, babamın zalim elleri altında. Yüreðimdeki maziden gelen acıları kâðıda dökerek ne kadar silebilirim bilemiyorum. Ne kadar unutmak istesen de, bazen öyle bir hatırlatıyor ki en ufak kelimeler. Sanki tekrar yüzüne tokat atar gibi mazin buluþuyorseninle. lþte o anda geri dönüyorsun hatırlamak istemediðin acı dolu günlerine. Mazimin acısını acımasızca suratıma çarparak, hayatımdan belki desilip atamayacaðım anlar, bir yanda müzik sesleri, bir yanda alkolün anason kokusu ürkütüyordu minicik yüreðimi. Korku dolu gözlerim büyüyordu. Çarpıyordu þimdi ne olacak diye bekleyen kalbim. Hiç unutamıyorum. Halen irkilerek hatırlıyorum o sesi.



"Haydi þerefe" bardaðın çıðlık sesleri...