Beschreibung

Bir gün hastane bahçesinden çıkmıþ, arabaya doðru giderken arkamdan biri, 'Ebru Abla,' diye seslendi. Döndüm, Fatma. Gülümsedi. 'Haftaya taburcu oluyorum,' dedi. O an hissettiðim, tarifsiz bir mutluluktu. Bu çocuk geçen hafta ölmek üzereydi hatta literatüre bakarsanız çoktan ölmüþtü. Oysa þimdi karþıma geçmiþ, taburcu olmaktan söz ediyordu.

Yoðun bakımla ilgili duygularım o gün ilk kez bu kadar gün yüzüne çıktı.

Yaþadıðımız hikâyelerin birçoðu büyüleyiciydi. Mesela yoðun bakıma karaciðer yetmezliði tablosunda kabul ettiðimiz ve ardından taburcu olan bir hastamızın, bize iki ay sonra takdir belgesi göndermesi; Türkiye Polis Radyosu'nda çalıþan bir babanın, kızı yoðun bakımdan çıktıktan sonra yedi farklı ildeki Türkiye Polis Radyosu'ndan bizi anons ettirip þarkı hediye etmesi; ölmek üzereyken yatırdıðımız bir hastamızın birkaç ay sonra yürüyerek bizi ziyarete gelmesi...

Ama yoðun bakım iþte... Her zaman da bütün hikâyeler büyüleyici olmuyor...
Bu kitap benim on yıllık yoðun bakım serüvenimi anlatıyor. Anıların bazıları mutlu bazıları hüzünlü bazıları komik bazıları ise sıra dıþı. Ama hepsi gerçek.

Kapalı kapılar ardında neler olduðunu merak ediyorsanız kitap ilginizi çekecektir.