Beschreibung

"... O an güllerin, dalların ve serçelerin canlanıp beni ebedi kalacaðım bir cennete götürmesini dilemiþtim. Az evvel ardımdan gülen portakal aðaçlarının da orada olmasını. Orada yalnızca dalların, güllerin, küçük serçelerin ve mavi hurdanın olmasını dilemiþtim. Onunla uçsuz bucaksız yeþilliklerde dolaþtıðımı, arabadan inip ırmak boylarında su içtiðimi ve sonra kahverengi bir atın uzaklardan çok ama çok uzaklardan yanıma kadar gelip, sıcak nefesini yüzüme verdiðini düþlemiþtim."

Dünyaya olan aidiyetimizi de yabancılıðımızı da bize kelimeler söyler. Hikâyeye sıðınır, hikâye anlatır, hikâyeler dinleriz. Belki de bu sayede sonraki güne uyanma arzusu duyarız.

Betül Ok'un öyküleri heyecanlı bir anlatıcının dilinden dinlediðimiz hikâyelere çok benziyor. Orada, okuru bekleyen büyülü bir dünya var. Þimdilerde böyle anlatıcılar kaldı mı bilmiyorum. Geleneðimiz sayısız hikâye anlatıcılıðının örnekleriyle doludur. Benim kuþaðım bu geleneðin son örneklerine þahitlik etmiþtir aynı zamanda. Betül Ok'un öykülerinin de böylesi öykülerden olduðunu düþünüyorum. Yazar, sade ve duru üslubuyla akılda kalıcı öyküler anlatıyor. Yer yer masala göz kırpan bu öykülerde; koþturan atların, ıssız gecelerde yankılanan anne dualarının, merhametin ve kavganın, içe çekilme ve dıþarıda kalmanın izlerini sürüyoruz.

Bir çocuðun hikâyesini dinlerken aynı zamanda babanın hüznünü, annenin çaresizliðini, savaþın vahþetini, insandaki bitmeyen umudu da görüyoruz.

Betül Ok, bu ilk kitabıyla kendi sesini/sözünü derinleþtirirken aynı zamanda bizi kendi dünyasında bir keþif yolculuðuna çıkarıyor.

Yunus Nadir Eraslan