Beschreibung

İki farklı zaman, iki aynı ruh, dört farklı beden, kabul edilmiþ bir dua. Aþkın matematiði basitti; kalben istenirse hiçbir zaman ve mekân o isteðin karþısında duramazdı. Dilfiruz ve Feridun Âlim'in bin yıl boyunca kavuþma ümidiyle harlanan aþkı, günümüzde Zümrüt ve Cihan üzerinden küllenir.

İç içe geçmiþ zamanların gölgesinde kabul edilmesi beklenen bir muradın öyküsü...

Dilfiruz... İnkâr edebilir miyim seni? Gönlümden çıkarabilir miyim? Aklından geçirdiði bu cümleyi söylemeyi çok isterdi Âlim. Gel otur, taþ biraz soðuk ama... dedi.

Bir süre öylece birbirlerine bakarak sessizce oturdular. Dilfiruz'un yüzündeki ıþıltı, pembe yanakları, hafif kemerli burnu, siyah gözleri, kirpikleri, yüzünün her hattı öylesine güzel görünüyordu ki Âlim, yemeden içmeden günlerce baksa doyamayacak gibiydi. Aklından þu ayeti kerime geçti:

Hakkı için biz insanı en güzel biçimde yarattık.

Ne avareymiþim, o yollardan çok geçtim zannederdim, demek henüz geçtiðim bir yol yokmuþ. Özenle yapılan kuleler bir bakıþla yıkılırmıþ.

Dilfiruz baþını kaldırıp Âlim'e baktı:

Geri kalan yaþamının bir kısmını bir baþkasına baðıþlayabilir misin Feridun Âlim, baþkasına gönderebilir misin?