Beschreibung

- Sayın Alptekin, cenazede duyduğunuz korkularınızın içinde daha çok hangi eyvah vardı?
- Eyvah, boşa geçen kırk iki yılım. Şimdi ölüm bana gelirse ben ne yaparım? Çünkü ben bir maneviyat fukarasıydım ve korkularımda da haksız sayılmazdım.

- O ruh halinizin içerisindeki ilk aklınıza gelen şey neydi?
- Aklıma ilk gelen şey namazdı.

- Geçmişinizi sorguladınız mı?
- Evet.

- Geçmişinizi sorgularken nefsinizi de sorguladınız mı?
- Elbette nefsimi de sorguladım. Çünkü ben kırk iki yıl nefsim için çalıştım. Nefsimle hesaplaştım, Kendimle yüzleştim ve rabbimle dertleştim. Bazen aşikâr ağladım, bazen gözyaşlarımı içime akıttım. Kendimi ve geçmişimi sorguladım, vicdanımın yargısına sundum.

- Bu yargının içerisinde ne gördünüz?
- Hiçbir şey! Farkettiğim tek şey yaşadığımı zannettiğim koskoca bir yalan...

- Gençlere ne söylemek istersiniz?
- Ebedî saadet ve huzuru istiyorsa insan, nefsine kılıç çeksin ve onunla savaşsın. Çünkü insanın karakteri ve ahlâkı, âhiret saadeti, şöhretinden daha değerlidir. Tabuta konulan adam evine geri dönmez belki, ama hatalı bir yaşantıda geriye dönmek mümkündür, imkânsız bir şey değil...