Beschreibung

Karanlık, sıðınaðım olmuþtu o yıllarda. Gözyaþlarını saklıyordu, korkuyu saklıyordu, beni saklıyordu içinde. Gündüzleri yerden kalkmayan baþım, insanlarla göz göze gelmekten çekinen bakıþlarım güneþ batar batmaz tatlı bir heyecanın içine düþüyor, rahatlıyordum. Derslere gece çalıþıyor, kendime ayırdıðım vakitleri hep bu saatlere saklıyordum. Ama en güzeli her gece sessizce karanlıða karıþıp yürüyordum.

Tüm yaþamım gündüzün huzursuzluðu ve gecenin kusursuzluðu içinde eþsiz bir denge halinde sürüp gidiyordu.