Beschreibung

Dünyada gördüðümüz hastalıklar, savaþlar, ihanetler, krizler, kazalar... görmeyi reddettiðimiz karanlıðımızın bilinme çabaları olabilir mi?

Kararlarımızı (evlilik, çocuklar, kariyer...) kendi karanlıðımızdan kaçmak ve iyi hissetmek uðruna bilinçsizce alıyor olabilir miyiz?

Seçimlerimiz bize mi, yoksa baþkalarına (topluma, ailemize, sosyal çevremize...) ya da geçmiþimize (travma ve hikayelerimize) mi aitler?

Bize ait olduðunu düþündüðümüz onca kararın ardındaki dinamikleri görebilsek ve bu dinamikleri deðiþtirmeye kalksak ne, nasıl deðiþirdi?

***
Çoðumuz vahþi özümüzle temasımızı yitirmiþ insanlar olarak hayatlarımızı vasat bir þekilde idame ettirmeye çabalıyoruz. Sıkıcı iþlerimizi bitirmeye, sıkıcı iliþkilerimizi devam ettirmeye, sıkıcı günleri ve geceleri öldürmeye çalıþıyoruz. İçimizdeki o kocaman karanlık boþluða temas etmemek, yalnızlıðımızı hatırlamamak adına iþe, alıþveriþ merkezlerine, güzellik ve spor salonlarına, genelevlere veya kiþisel geliþim çalıþmalarına koþuyor ya da kendimizi politikaya ve yardım kurumlarına adıyoruz. Kısacası karanlıðımızla, duygularımızla, hikayelerimizle, vahþi olanla yüzleþmemek için elimizden gelen her þeyi yapıyoruz. Çünkü orası korkutucu, orası bilinmezliklerle ve aynı zamanda da armaðanlarla dolu.

Bize yüzümüzü ıþıða doðru dönmemiz söylendi. Hiç kimse o boþluða, o karanlıða doðru ilerlememizi söylemedi. Bize kimse armaðanlarımızın, potansiyellerimizin ve yaratıcı gücümüzün karanlıkta olduðunu söylemedi. Bize kimse vahþi özümüzün bize kalan en büyük miras ve zenginlik olduðunu söylemedi. Biz karanlıða, gölgelere, vahþi olana arkamızı dönmeyi öðrendik. Ve biz bunu yaparken derinlerde bir þeyin sessizce büyüdüðünü, öfkelenmeye baþladıðını fark edemedik. Mutsuzluðumuzun, huzursuzluðumuzun ve tatminsizliðimizin köklerinin karanlıða uzandıðını göremedik... görsek de bunu yok saydık. Vahþi Kadının Yolculuðunda kendinizle ve yaþamla baðlantıya geçecek ve hayatlarımızı yeniden ele alacaðız.