Beschreibung

Her veda, aslında insanın kendine doğru attığı o ilk zorunlu adımdır. Çoğu zaman başkalarını suçlarken kaçırdığımız bir gerçek vardır: En derin yaraları, en savunmasız anlarımızda kendimize biz açarız.
Fatma Nalbantoğlu, bu eserinde bir kadının kendi iç mahkemesinde kurduğu sessiz cümleleri, kırgınlıkları ve o büyük yüzleşmeyi kaleme alıyor. "Beni En Çok Ben Yaraladım", başkasından vazgeçmenin değil, bir başkasında unuttuğun kendinden vazgeçmemenin hikâyesi. Acının içinden süzülüp gelen, susmanın gücünü keşfeden ve yaralandığı yerden yeniden doğmayı öğrenen bir ruhun itirafları...
Bu satırlar, kendi içindeki sandalyeleri çoktan toplamış ama hâlâ masadaymış gibi görünenlerin, kendine sarılarak sessizce uzaklaşanların ve nihayetinde kendini sevmeyi öğrenenlerin sesi olacak.