Beschreibung

İsmet, iki aya yakın bir süredir Yedikule'nin karanlık kuyularının birinde tutuluyordu. Bir sabah zindanın kapısı büyük bir gürültüyle açılmıþtı. Gardiyanlardan biri elinde tuttuðu bir tepsi ile içeri girdi. İsmet, tepsiye bakınca bunun dünya hayatında göreceði son yemeði olduðunu anlamıþtı. Çünkü tepside her zamanki ekmek ve çorbanın yanında kırmızı renkli bir þerbet konulmuþtu. Feryat figan etmenin bir faydası yoktu. İsmet, acele etmeden çorbaya doðradı. Yemeðini bitirdikten sonra þerbeti de içti. Bu sırada gardiyan yanı baþına paslı bir ibrikle su getirmiþti. İsmet, ibriði aldı ve aðır aðır abdestini tazeledi. Ardından sırtındaki hırkasını yere serip iki rekat namazını kıldı. Ellerini, nicedir göremediði semaya açtı. Uzun uzun dualar etti. Ayaða kalktıðında gardiyan bir þeyler söyleyecek gibi oldu. Ancak İsmet fırsat vermeden Haydi...Gidelim! deyince gardiyan aceleyle İsmet'in eli ve ayaðını zincirledi. Böylece yola koyuldular. Yedikule'den At Meydanı'na kadar... En önde zinciri sırtlayan gardiyan, peþinde İsmet, muhafızlar, onların da ardında elindeki tokmaðı davuluna vurup ortalıðı ayaða kaldıran çıðırtkan...Kim ki kıyar bir masumun canına, Bakın, görün ne geliyor baþına...