Beschreibung

İsraf, sadece malı-mülkü ölçüsüzce harcayıp hebâ etmek deðildir. O, hayatın bütün safhalarıyla alâkalıdır. Bilmeliyiz ki; ömrü boþ geçirmek, yeme-içme ve giyimde haddi aþmak, sıhhati lüzumsuz yerlerde zâyî etmek, tefekkürü rûhânî manzaralara deðil de nefsânî vitrinlere yönlendirmek, faydasız ilimle meþgul olmak ve ilmi, nefsânî menfaatlere âlet etmek, birer israftır. Hele eðitimde, evlâtları sırf dünyevî istikbâl kaygılarıyla mânevî terbiyeden mahrum olarak yetiþtirmek, israfların en büyüðü olan "insan isrâfı"dır.
Kazancın mânevî keyfiyeti, onun sarf ediliþinde kendini gösterir. Helâl kazanç hayra, haram kazançsa israf ve cimrilik gibi þerre sermâye olur. İsraf; aþaðılık duygusunu bastırmak için mal-mülkle îtibar satın alma çabasıdır. Cenâb-ı Hak bunun ne büyük bir felâket olduðunu þöyle beyan buyurur:

"Saçıp savuranlar, þeytanların kardeþleridir!.." (el-İsrâ, 27)