Beschreibung

İçimde dinmek bilmeyen bir sızı vardı, gözlerimin perdesinde sönmeyen bir ateþ, ateþin ortasında yanan iki yaralı ruh…

Onlar bizim ruhlarımızdı, bitmeyen bu yangınsa ikimizin
hak edilmiþ cezasıydı. Çıkmazıydı, sonuydu, uçurumuydu…

Ama suçluydu; kaderin sadece kendi avuçlarında olduðuna inandı, en büyük günahını karanlık bir geceye hapsedebileceðini sandı, yanıldı.

Ve suçluydum; çünkü hep sustum, sırtımı döndüm, kalbimi kapattım. Sonunda ikimiz için, iki derin mezar kazdım.

Mecruh düþüncelerin elime tutuþturduðu silahı önce ona,
sonra kendime doðrultacaktım. İki ölüm gördüðüm iki karanlık gece için, iki kurþunla bitirecektim iþimizi.
Olmadı.
O silah sadece benim kalbimde patladı.

'Bunu bana neden yapıyorsun?' diye sordu. Hiçbir þey söyleyemedim. Kendi içinde maðlup olduðu kaçıncı savaþtı bu? 'Ben bileklerime kelepçe takıldıðında bile bu kadar tutsak hissetmemiþtim… Benden daha ne istiyorsun?'