Beschreibung

Ya Hafız, ya Kebikeç! Uzun, çok uzun zaman, önce, zamanın yavaþ aktıðı o kadim günlerde kitapların zamana direnmesini saðlamak büyük meseleydi. Binbir zahmetler Hint'ten, Semerkant'tan gelen kaðıtlara hattatlar göz nurunu döker, müzehhipler bileklerinin sancısını bırakır, mücellitler alınterini kadar; böylece kaðıtlar kitap olur çıkardı. Ancak o güzelim kitaplara kurtlar musallat olur, etlerine iliþir, þirazelerinden boþalmalarına yol açardı. Rivayet o ki bir gün, bir kitap buldular. Bir kurtçuk kitaba dadanmıþ, son sayfaya dokunmamıþtı. Sað kalan son sayfada 'ya Kebikeç' yazıyordu. Böceklerin sultanıydı Kebikeç. Onun mülkünde olduðunu anlayan böcek, yemeyi derhal bırakmıþtı. O günden sonra hattatlar her kitabın baþına 'ya Hafız, ya Kebikeç' yazar oldu. 'Kebikeç' sözcüðünün aslının Süryanice olduðunu sanıyoruz. Kimileri onun haþereleri yok etmekte sorumlu bir melek, kimileriyse kitap kurtlarının efendisi olduðunu söylüyor. Tıp yazmalarına bakılırsa zehirli bir bitkinin adıydı Kebikeç, özü çıkartılıp mürekkebe katılıyordu. Kendi canından verip kitapları yaþatıyordu. Kimileri düðün çiçeði diyordu ona, kimileri kırlangıç otu. Hangisiydi gerçekte, bilmemiz zor. Ancak þu kadarını kesinlikle biliyoruz: O büyülü günlerden bu yana kitaplarımızı hep Kebikeç korudu.