Beschreibung

Lambanın loþ ıþıðında yataðın kenarına oturup, onun bu alıþık olmadıðım mutsuz halinin adını koymaya çalıþıyorum. Böyle düþünceli olmak Alicele baðdaþmıyor, fakat sanırım babamın ölümüyle hepimiz savunmasız kaldık.
Alicei düþünmek bileðime bakacaðım o zorunlu anı geçiþtirmemi saðlıyor. Geceliðimin kolunu sıyırabilecek cesareti toplamaya çalıþırken tam bir korkak olduðumu düþünüyorum. Karanlık Odada babamın cesedi bulunduktan sonra beliren iþarete tekrar bakmak için hazır mıyım acaba?
Kendi kendime, oradaki her neyse, baksam da bakmasam da aynen duruyor iþte diye söylenerek nihayet kolumu açıyorum ve çıðlık atmamak için dudaklarımı ısırıyorum. Beni þaþırtan bileðimin alt tarafında beliren iþaret deðil, ama þimdi rengi sabahkinden bile daha koyu. Daire ne kadar net olsa da, onu kalınlaþtırıp kenarlarını pürüzlü hale getiren çıkıntıları bir türlü çözemiyorum.
İçimde dalgalar halinde yükselen panik duygusuyla savaþıyorum. Sanırım bir yerlere baþvurmam gerek, yapabileceðim bir þey olmalı, anlatabileceðim biri, ama böyle bir þey kime anlatılır ki? Eskiden olsa Alicee giderdim, böyle bir sırla baþka kime güvenebilirdim? Yine de aramızdaki mesafenin giderek açıldıðını görmezden gelemem. Ona karþı temkinli olmama yol açan da bu.