Beschreibung

Sevgi acıtır, öp yaralarımdan belki sana da bulaþır. Aþk bazen bir kitabın cümlesinde, bir çiçeðin yapraðında, bir damla gözyaþında ya da ilk bakıþta gizlidir. Mislina için de öyleydi. Akif Selim'in mürekkep mavisigözlerine bir kez bakınca kendi kalbiyle tanıþtı ve o günden sonra hiçbir þey eskisi gibi olmadı. Mislina Farah'ın aþkı o kitabın cümlesi,o çiçeðin yapraðı, saf bir gözyaþı ve ilk bakıþın sonuncusuna uzandıðı bir kalp atıþıydı. Penceresinin önündekisardunyalar arkadaþı, Çakır yoldaþı, Kumru ise sırdaþıoldu. Tüm bu güzel þeyler Akif Selim'in kalbine giden zarif ve tehlikesiz bir yoldu. Sevginin en masum, en derin, en saf haliydi onların hikâyesi. Kırılan kalpler bile var oldukları bedenleri sevdiler çünkü gün sonunda iyileþeceklerini bildiler. Sevgi bazen acıtsa da ince ruhlar acıttıkları yerleri öper, iyi ederdi. Tıpkı bu iki ruhun sahibi gibi. Sevginin uðramadıðı kalplere baþkasının yüreði aðır gelir. Sevmek yürek ister, zaman ister, hakikat ister. Yalan bir ruhun varlıðı elbet bir gün tökezler.