Beschreibung

AYLEMA
Sıradan bir günün akþamında, geçmeye çalıþtıðı köprüden nehre düþmek üzereyken ölüm tarafından kulaðına fısıldandı.
Uzatılan buz gibi soðuk bir el bütün hayatına dokunacak.
Baðımlılar ve Avcılar bu kez sıradan bir hayatın hayalini kuran, geceye doðmuþ bir kız için karþı karþıya gelecek.
Siyahla beyazın, geceyle gündüzün, iyiyle kötünün anlamını yitirdiði bir iç savaþ. Zihin çıkmazı. Yaþam mücadelesi. Sarsıcı bir kısır döngü.
Issız bir kasaba.
Kusurlu bir kalp.
Uçurumun diðer tarafına, gölgelerin arasına hapsedilmiþ kayıp bir ruh.
Önce sahip olduðu her þeyi elinden alacaklar ve siz bunu her bir satır arasında hissedeceksiniz.
Hayata tutunacak bir neden verecekler, Yapma! diye haykırmak isteyeceksiniz.
Bu hikâyenin masumu yok. Bu bir aþk hikâyesi deðil, nefret hikâyesi.
Gecenin soluðunu ensenizde hissedeceðiniz, okurken sıcak bir kahveye muhtaç olacaðınız kadar soðuk bir hikâye.
AÞEKA
O en güçlü Avcı ama kalbi için kurulmuþ tuzaklardan birine kapılmak üzere.
Maya Efnan kaçtıðı hayatın tam ortasına düþtü, anlaþmayı bozmanın bedeli tahmin ettiðinden daha aðır. Artık tamamen tek baþına.
Ona ait olanı almak için ölüm emrini veren kraliçenin inine girmesi gerekiyor ama kendisini ölmek ya da öldürmek zorunda kaldıðı bir arenanın
ortasında buluyor. Karþısına kimin çıkacaðından haberi yok, etrafı sevdikleriyle kuþatılmıþ halde.
Kanıyla neler yapabileceðini öðrenmiþken artık hiç kimseye güvenemez ama tarafını seçmek zorunda.
Fetih Yargıcı intikam hırsı ve hayal kırıklıðı ile bir çıkmazın içinde, kendisinin de kapıldıðı büyük bir oyun oynuyor.
Kasabada artık herkes daha tedirgin, üzerine çöken sisten kaçmaya çalıþıyor. Hava daha soðuk, orman daha karanlık ve kar bütün ayak izlerini
sildi.
Bu hâlâ bir aþk hikayesi deðil, bu defa tutku ateþiyle harlanmıþ bir intikam mücadelesi.
DORA
Bana, kazanmanın aslında daimî bir kayıp olduðunu göstermiþlerdi. Ben artık biliyordum ki barıþ bayraðının renginin beyaz olmasının bir anlamı
vardı. En küçük kusuru dahi affetmeyen bu renk, benim barut kadar kararmıþ kaderimi sarmalayan isli parmaklarımın arasında zaferin çanlarını
deðil, kıyametin sûrunu üfleyebilirdi ancak.
Maya en kötü anlarını geride bıraktıðını sanıyordur fakat hava henüz o kadar da kararmamıþtır. Zihninin içindeki susmayan çaðrı, ona geri
çeviremeyeceði bir davet sunarken en büyük felaketine doðru koþtuðunun farkında deðildir.
Tutku, nefret ve acı dönüm noktasına ulaþtıðında kendini hiçbir aklın kabul edemeyeceði bir gerçekle yüz yüze bulacaktır.
Maya, parmaklarının arasında sandıðı hayatının ipleri koparken ona sunulan kanatları üzerine mi giyecek yoksa ellerini kana bulayarak devam mı
edecek?