Beschreibung

Yarım kalan aþklar, tamamlanmamıþ cümleler gibidir.

Bir hıçkırıða düðümlenmiþ itiraflar, bastırılmak zorunda kalınan hevesler, gönderilmemiþ,

hatta kaleme dahi alınmamıþ, yürekten yüreðe yazılan mektuplar,
saklanmıþ duygular, beklenmedik bir veda, zor anlar, zor yıllar...

Ayrılık...

Oysa, söylenecek ve yaþanacak ne çok þey vardı daha.

Aradan geçen yıllar, onların aþklarını güçlendirmekten baþka bir iþe yaramamıþtı. Birbirini

kıyamete kadar sevmek için yaratılmıþ olan
Eser ve Nehir için de, cümle tamamlanmamıþtı henüz.

***
Sað elimle kalbimin üzerine dokundum. Sanki gerçekten de var olan bir yaraya deðiyordum.
Yavaþça, usulca, aþkla... Ah, kalbim! Bedenimin en iflah olmaz, en söz dinlemez, en laf anlamaz
yeriydi. Baþkasına dilsizdi, kördü, saðırdı. Sadece Eser oturmuþtu oraya ve bir dað kadar yüksek,
bir dað kadar aðırdı.

***

Sen hep oradaydın Nehir. Gittim sandıðında bile ben seni bırakmadım. Yumdum avuçlarımı,
sakladım sıcaklıðını... Kader bu, biliyorum. Bu, elinde deðil insanın. Sevdaların her biri
birbirinden farklı. İçerikleri, derinlikleri, hissetme þiddetiyle doðru orantılı. Benimki bir depremdi,
bir iç sarsıntısı. Bir vurgun, bir kalp yarılması. Seni gördüðüm gün baþladı. Her yaþımda, her
yılımda azalır sandım, umdum ama olmadı.