Beschreibung

Dersaadet ile Köstence arasında gidip gelen þu köhne zahire gemisinden altı aydır taþra çıkıp ayaðımı topraða basabilmiþ deðilim; sakal kazıtıp torlak kesildim, göynek soyunup çıplak kesildim, adımı deðiþtirip cavlak kesildim. Ah, can ne kadar da tatlı imiþ meðer!..



Dilsizim ya güya, tayfalar Bîzebân Cavlak diye ünlüyorlar beni. Evvelleri Köstence'ye demir attıklarında gemiye kadın kaldırmaya alıþmıþ zebunlar varlıðımdan hiç hoþnut deðiller, suratlarından düþen bin parça. Ben can derdindeyim, onlar gerdan?



Gerçek þu ki, ben ne gemiciyim ne dilsiz ne de saðır. cavlak da deðilim, torlak da. Ben İsmail'im, Balıkçı Osman'ın oðlu İsmail, ucu kırık bir kalemin kurbanı olan Kâtip İsmail?



Üstümde mavi gök, altımda kara deniz, elimde kalem; sadece o ve beniz. O, benim her þeyimdir; dostum ve düþmanım, övüncüm ve yerincim, bilenim ve gizim.



Ona ve satır satır yazdıklarına and olsun ki kâinat onun ucunda döner, her þey o var olduðu için vardır. Dilim lal olsun, lakin o susmasın; susmasın ki bir gün katlim hakikat olur ise yazacaklarımı okuyup maðduriyetimi, masumiyetimi ve de mahremiyetimi öðrenecek olanlar -eðer bir mezar taþım olur ise- üzerine, 'Maktul-i Kalem Sır Kâtibi İsmail Efendi' yazıp, âmin, diyeler.



Âmin!..