Beschreibung

Þu sıralar düþünmek ve kendimi dinlemek için oldukça fazla vakit buluyorum. Kimi zaman Mevlana'nın yaklaþan ölümünü bir düðün gecesine benzettiði geliyor hatırıma. Dudaklarımda acıyla yoðrulmuþ bir tebessüm beliriveriyor. Ölüm ve düðünün bir ahenk içinde yan yana bulunabilmesinin sıradan bir yaþama muvaffak olanlar için ne denli tuhaf olduðunun farkındayım. Ancak ölümü kurtuluþ olarak görenlerin benimseyebileceði türden tuhaflıklardan?Öyle ya da böylekendi '?eb-i Arûs'um' geliyor iþte! Mevlâna'nınkinden farkı; beni heyecanlandıran kısmının sonsuz hayata atılan ilk adımdan çok þu anki hayatımın, çektiðim ıstırabımın ve kâbuslarımın son bulacak olması. Ama o gün gelmeden önce kendime vazife edindiðim son bir þey daha var. Orada olanları anlatmalıyım... Evet, ulaþabildiðim, uzanabildiðim herkese, hatta belki de tüm cihana anlatmalıyım. Üzerinde hayat bulduðucihana neredeyse dilsiz kalan o topraklarda,bahtsız gözlerimin þahit olduðu her kareyi, her anı, kelimesi kelimesine aktarmalıyım. Güle'nin, Abuþ'un, Elif'in, Nazo'nun, Hati Ana'nın ya da Molla Mehmed'in hikâyesini, ana babaların çaresizliklerini, evlâtların sahipsizliklerini, açlıðın ve Ermeni zulmünün pençesinde can veren insanların hikâyesini anlatmalıyım.

Ben Hariciye yüksek memuru Abdullah Halid Efendi'nin oðlu Ahmet Ziya. İþte bu yüzden sıvası dökülmeye yüz tutmuþ odamda, titrek gaz lambasının ıþıðında bu satırları kaleme alıyorum. Kendi sonuma; yaþanan acıları, yapılan zulümlerianlatabilmenin verdiði vicdani hazla varabilmek ümidiyle yazıyorum?