Beschreibung

23 Eylül 2002  pazartesi, 14.15
Sabahattin Abi (Yalkın) aradı.
'N'apıyorsun, n'ediyorsun?' dedi.
Emekli olduðumu söyledim.
'Anladım da' dedi, 'baþka bir þeyle þey etmeyecek misin?...'
Sabahattin Abi dedim, ben artık yalnızca þiirle þey edeceðim!
Yanıtım benim de hoþuma gitti, gülüþtük...

24 Kasım 2004, çarþamba, Saat 16.30
Karmakarıþık duygular içindeyim.
Irak'ta öldürülen insanların sayısı yüz bine ulaþmıþ.
Üç gün önce gazetelerde gördüðüm bir fotoðraf gözümün önünden gitmiyor:
Musul'da bir sokakta cesetler ve onların yanından sırtında çantasıyla yürüyerek okula giden bir çocuk?
Yeryüzünde milyonlarca insan o çocuðun durumundayız: Cesetlere bakarak, basarak okulumuza, iþimize gidip geliyoruz?
Dünya hep mi böyleydi yoksa?

26 Temmuz 2008, cumartesi, 05.30
Saat 04.30'da ezan sesiyle uyandım. Aman Allahım, o nasıl ezan sesi? Sanırsınız bedeviler çölde bir kervana saldırıyor Allah Allah sesleriyle. İmamın gerginliði sesinden öyle belli ki. 'Beni böyle erkenden kaldıranın da, size namaz kıldıranın da?' der gibi. Hele bir de sesin hoparlörden yayılması, mekanikliði? Sabah bu yapay ve sinirli sesi duyup da uyuyana aþk olsun?
Çocukluðumdaki ezanları düþündüm. Düþündüm deðil, duydum, hiç unutmadım ki? Darende Vadisi'nde suların çaðıltısına karıþan o yalın, içten insan sesini. Biz çocuklara da söyletirlerdi bazen o gerçekten dindar, o güzel insanlar?
Sesim beni terk edip gitmiþ gibi þimdi?

24 Mart 2023, Cuma, sabah 9.30
Kahramanmaraþ merkezli on bir ilde yıkıma neden olan büyük depremin meydana geliþinin üzerinden kırk altı gün geçti. Ölü sayısı elli bini, yaralı sayısı da yüz bini aþtı. Türkiye mahvoldu. Korkunç bir durum, korkunç bir acı. Hâlâ doðru düzgün uyuyamıyorum bu acıyla. Göçük altında kalıp can veren bir çocuðun babasına gönderdiði ama GSM operatörlerinin depremde çökmesi nedeniyle babasına günlerce sonra ulaþan bir mesaj hâlâ kulaklarımda çınlıyor: 'Baba ben de öleceðim. Baba, lütfen ambulans gönder baba!...'
Baba, İstanbul'dan yedi saatte geliyor Hatay'a. Ama elbette çok geç?
Deprem acısını dizelere dökmeye çalıþırken 1999 Kocaeli depremi için yazdıðım þiiri anımsadım. Birkaç dizesini deðiþtirerek yeniden yayımladım:

Bir sabah kalktım ki
Dövünüp duruyor sabah yeli
Aðlıyor Anadolu
Nice yer yurt yerle bir
?iirin neye yarar þair...