Beschreibung

Bu satırları Efsun'a ezbere okuyan Aras, kuruyan aðzını ıslatmak için bir müddet durakladı.

"Anladın mı ne demek istediðimi? Bir gün hasta olduðumuz için deðil, insan olduðumuz için hepimiz öleceðiz. Þimdilik yaþıyorum ve ölmeden önce de ilk fırsatta senin yanındayım. Þunu da bilmeni isterim: Benim için hüzünlenme. Hüzünlü bir ruh insanı mikroptan önce öldürür. Tabii bu iþin bitmesi birkaç gün zaman alacak ama fırsat buldum mu en kısa zamanda yanındayım. İnan bana. Hele bu Lütfü konusunda daha sık telefonlaþalım. Sen karþı tarafa renk verme. Onların ayakkabılarını her halükârda nakledeceðinin sözünü ver, Lütfü Beyefendi'ye. Ben, Lütfü'nün Amerika'da olduðunu bakanlıkla birazdan, olur da makamda gecenin bu saatinde yetkiliyi bulamazsam, en geç sabahleyin onlarla konuþacaðım. Hayret, böyle bir durumdan benim nasıl ve neden haberim olmuyor? Daha önce de Karman Aða davasında; sen benim muhbirim olduðun için Alman Devleti sana Amerika Devletinden vatandaþlık ve pasaport almıþtı. Bu nakliye iþi için zararın olsa bile, Alman Devleti malları kontrol etmek için senin zararını öder."

Efsun gamsız bir ses tonuyla, "Sana yardımcı olabileceksem ödemeseler de olur. Bu ayakkabıların özelliði neymiþ ve bir de baþka ülkelere de bu ayakkabıların ticaretini yapıyorlar mı, onu da sorayım mı?" Aras, Efsun'un bu birlikte düþünmesinden memnun olmuþtu.