Beschreibung

"Ben yandım anasızdım, Hikmet'imin günahı neydi, benim yaþadıklarıma kimin kalbi dayanırdı ki onunki dayansın?" diye iç geçirdi Halime. Hikmet'im haftalarca yalvardı, bekledi ikna etmeye çalıþtı Zekiye Nine'yi.

"Ayırma bizi, kıyma bize ben Fidan'a deðil Halime'ye sevdalıyım." dediyse de "Daha küçüksünüz, büyüyünce unutursunuz," dediler, kıydılar Hikmet'imin gençliðine!"

Son bir görevi kalmıþtı Halime'nin yapmayı düþündüðü. Yerdeki külleri kara çula doldurdu, dört köþesini birbirinin ucuyla baðlayıp, söðüt aðacının altını hızla terk etti. Gözleri kan çanaðına dönmüþ, kararlı, azimli bir anne olarak Samet'in kapısını çaldı. Kara çulu içindeki külleriyle fırlattı attı Samet'in önüne:

"İþte bana evlilik diye yaþattıklarınız, Allah hepinizin belasını verecek, ben de göreceðim o günleri!" dedi ve oðlunu kaptıðı gibi sırtına bindirdi. Kendinden emin adımlarla yürümeye baþladıðında kimse "Gitme, kal!" demeye cesaret edemedi.

Kafasında yeþil, kırmızı ve morun kendisini rahatsız edemeyeceði yerin arayıþı vardı.