Beschreibung

Kırmızı iplik, beyaz masanın üzerinden yuvarlanarak düþtü, yerde yuvarlanmaya devam etti; yuvarlandıkça iplik açıldı, uzadı, durmadı.

Döndü, döndü, döndü.

Genç kadının ayak ucuna çarparak durdu, genç kadının mavi gözleri kırmızı ipliðin ucuna takıldı; aynı anda, kırmızı ipliðin metrelerce uzaðındaki ucunu izleyen mavi gözler ise bir adama aitti.

Romanın sayfası yeniden açıldı.

Kalbimin atıþları, ritmini koruyup hayatta kalabilmek için mücadele ediyordu. Karanlık her yerimi sarmıþtı.

Karanlık beni kucaklamıþ, ıþıðın girebileceði tüm delikleri acının kabuklarıyla tıkamıþtı.

İçime doldurduðum nefes deðildi, yabancı sesten akan kelimeleri doldurup saplamıþtım ciðerime.

Parçalamıþtı.

Parçalanmıþtım.

Boynumdaki ateþ kolyesi birden koparak gerdanımdan düþüp intihar etti.

Akıtamadıðı gözyaþları, yangının dibinde titreyen kıvılcımın üzerine tıpkı bir benzin gibi yavaþça damlıyor, ateþi körüklüyordu.

Yaðmur ne kadar hızlanırsa hızlansın, tutuþan orman çoktan alev almıþ, kaçınılmaz yangın tam þu anda baþlamıþtı. Orman cayır cayır yanıyordu.

Yangında yanıp tanınmaz hale gelen kalpler kömür deðil, kordur.

Hadi durma, avuçla yanan kalbimi.

Avuçlayabilecek misin?

O avuçlamaya çalıþtıðın yalnızca bir kor parçası deðil, bir kalbin yanık cesedidir.

Dudaklarım yukarı yavaþça kıvrılırken, gözlerim korun külleþen yanık cesedine kaydı.

Kül oluyorduk…

Bırak bir kıvılcım çaksın kaderinin üstünde. Ateþ yansın kalbinin içinde.

Yangın büyüsün anılarınla harlanarak. Kor dökülsün avuçlarına. Kül ol ve durma, uç gökyüzüne.