Beschreibung

İslâmdan sonra teþekkül eden ve Derî Farsçası olarak da isimlendirilen Yeni Farsçanın oluþumundan sonra meydana gelen Fars þiirinin hem oluþumu hem de geliþimi üzerinde þiire ilgi duyan ve þâirlere hâmilik eden Türk asıllı sultanlar ile Farsça þiir söyleyen Türk dilli þâirlerin önemli bir yere sahip olduðu ve Fars þiirinin muhtevasını belirledikleri bir gerçektir. Bundan dolayı, bu dönemlerde kaleme alınan edebî metinlere, Türk edebî zevkinin sirayet ettiði görülmekte, hâtta bu metinlerin özünde Türk millî hissi ile Türk sanat anlayıþının bulunduðu, Türk rengi ve kokusunun yer aldıðı, Türk örf, âdet, gelenek ve inançlarının önemli bir yere sahip olduðu, ÞTürk" kavramının önemli bir kullanıma sahip bulunduðu müþahede edilmektedir.
Türklerin kendi dillerine göstermiþ olduðu bu teveccüh neticesinde, hem þekil hem muhteva hem de iþleniþ yönünden Türk þiiri büyük geliþme göstermiþtir. Türk milletinin, sanat istidadı ve kabiliyetini, zekâ gücünü, kudretini ve kıvraklıðını gösteren bu þiir, mânâ derinliði ve yoðunluðu, dili kullanmaktaki üstün yeteneði ve baþarısı yönünden dünyanın diðer büyük edebiyatlarıyla boy ölçüþebilecek seviyeye yükselmiþtir. Türklerin aþk, his, ruh, vecd, coþku, heyecan, zevk, tefekkür, hayat görüþü ve yaþantısı, örf ve âdeti ile mezc ve tahmir ederek gerçekleþtirdiði ve daha sonra klâsik Türk Edebiyatı diye isimlendirilen bu edebiyata ait metinler, Anadolu'da üretilmiþtir. Üretilen bu metinler, Türklerin atalarının Türkistân'da kendi þiir estetiðini, zevkini ve anlayıþını yansıtarak oluþturduðu Farsça þiirlerin, Anadolu'da Türkçe olarak söylenmesi þeklinde tezahür etmiþtir. Yani Türk dilli þâirlerin büyük desteðiyle Türkistan'da Farsça olarak oluþturulan bu þiirler, Anadolu'da Türkçe olarak yeniden hayat bulup neþv-ü nemâ bulmuþtur. Bu da klâsik Türk þiirinin nüvesinde, özellikle Gazneliler ile Büyük Selçuklular döneminde oluþan edebî gelenek ve anlayıþın olduðunu açık bir þekilde ortaya koymaktadır.