Beschreibung

Bazen hastalar, ya da birileri sorar 'beyin cerrahisi nasıl bir þeydir' diye. Ben de þöyle cevap veririm: 'Biz sırat köprüsü üzerinde sırtımızda yolcu taþırız. Hani o kıldan ince kılıçtan keskince olan köprü. Sabah iþe gelir, birini alır öbür tarafa geçiririz, ertesi gün baþka birini ve bu böylece sürer. Düþürürsek bedeli aðır olur, düþürmeye hakkımız yoktur. Onun için baþka iþlerde vasatlık belki kabul edilebilir ama bizim iþimizde olmaz, mükemmel olmak zorundayız.' 'Çok zor deðil mi beyin ameliyatı yapmak?' diye sorarlar. 'Everest'e çıkmak gibidir' derim, Ama biz Sherpa'yız, yani Everest Daðı'na insanları çıkaran, bakkala gider gibi 8000 metreye çıkıp inen Nepalli rehber daðcılarız. O daðı avucunun içi gibi bilen, neredeyse gözü kapalı, dünyanın en yüksek daðına her gün tırmanan daðcılarız biz. Nasıl çıkacaðımızı, nasıl ineceðimizi biliyoruz.'At üstünde ıssız köy yollarından hiç geçmemiþ birine anlatacak bir þeyim yok; ne de olsa anlamayacak bununla ilgili anlatacaklarımı. Geçene de hatırlatmayı hiç istemem diyor Mihail Bulgakov, Genç Bir Doktorun Anıları'nda. Oysa Talat Kırıþ anlatmayı, hatırlamayı ve hatırlatmayı seçiyor: İstanbul Tıp Fakültesi'nin koridorlarını, Türkan Saylan'ı, uzak köyleri, acil nöbetlerini, hayat verilen hastaları, kurulan dostlukları, eski İstanbul'u... Kısacası insanı. Bir hekimin yegâne iþinin insan olduðunu, Beyne Giden Yol'un gönülden geçtiðini kanıtlarcasına.