Beschreibung

Nedim Gürsel bu romanında kendi ruh ikizinin portresini çiziyor. Hayatıyla yapıtının, öznel coðrafyalarının dökümünü yapıyor bir bakıma. Paris'le İstanbul, Saraybosna'yla Diyarbakır, Yunan eþiyle Kürt sevgilisi, yaþam coþkusuyla ölüm korkusu arasında gidip gelen bir yazarın dünyasında dolaþtırıyor okuru. Ve beklenmedik geliþmelerin yaþandıðı bir yolculuða çıkarıp azınlıkların yakın tarihiyle de buluþturuyor. Kurmacayla otobiyografik unsurların ustaca harmanlandıðı anlatının odak noktasındaki yazar Deniz Çakır'ın belki bir ayaðı çukurda ama, ülkesinin aydınlık geleceðine inancı da tam. Ne var ki, otoriter yönetime meydan okuduðu için tutuklanmadan önce Son Yolcuyu yazabilecek mi acaba? Unutulmuþların, yüzyıllar boyunca zulme uðrayıp göçe zorlanmıþların, yerlerinden yurtlarından koparılmıþların acısını dile getirebilecek mi? Küçük sevgilisi aslında özgürlüðüydü onun, baþının belası deðil. Hem öyle olsaydı bile tatlı, akıllı, sevdalı bir genç kadındı. Bal akıyordu aðzından. Kara, kapkara bakıþlarıyla Diyarbakır'ın ta kendisiydi. Dıþı sert, içi yumuþak. İlle de bela aramak gerekiyorsa aynaya bakmalıydı. Tarih ne cumhurbaþkanının nutuklarına ne de sapına kadar milliyetçi Osmanlı tarihçilerine bırakılmayacak kadar önemli bir alandır.