Beschreibung

Acizâneme Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî derler.

Ulu babamın hicreti ile Asya'nın koynundan Anadolu'ya bir sevgi ve ilim katarı ile geldim. Ulu babam Hakk sevgiliye göçünce, onun can dostu ve gönül vârisi Seyyîd Muhakkik-i Burhâneddîn Tirmizî'nin lalalıðında gençliðime eriþtim. Bu yüce mürebbî de Hakk Çalab'a vuslat edince, þaþkın ve çâresiz bir þekilde figan ederken, hüzünlü aðlayıþlarım göklere duâ misali eriþmiþ olacak ki, Hakk Teâla acizâneme Ulu Þems-i Tebrizî'yi sohbet ve yol arkadaþı olarak gönderdi.

Tebrizli Þems ânsızın cânıma varıp, acizânemi aþk yoluna çekerek aþk odunda yaktı da yaktı? Böylece tüm varlıðımı topraðımdan ve cürufumdan ayırarak zâtımı som bir altın eyledi. Ne mutlu ki, acizânem böylece Tebrizli Þems'in mücevheri oldum da, onun keremli ilmi ve nâfiz terbiyesiyle cümle günüllerin aþk burcuna bir zümrüd ü anka gibi kondum.

Birgün vakt eriþip Tebrizli Þems'le ayrılmadan önce, o Ulu Çalab acizâneme vasiyet etti ki; 'İki gözümün nûru sevgili oðlum. Soylusun. Sözlüsün. Kelâmlısın. Bizde olmayan kelâm kudreti senin dilinde ve gönlündedir. Bana sadece bir insanı, yani seni tutuþturmak vasiyet edildi. Benim sana vasiyetim ise tüm insanların gönül çeraðını kandil kandil yakıp tutuþturmandır. Artık bizden sonra, insanı insana yazasın! İnsanı insana anlatasın! Sohbetin insan, hikâyatın insan, murâdın insan, tilmizin insan, remzin insan, rengin insan ve dahi dengin insan olsun.
Buyruðumuzdur!'
İþte cânım evlâdım. Elindeki bu kitap, bu vasiyet üzerine sana yazıldı.
Senden niyazım, Þİkrâ' misâli, ÞOku!'dur?
Dilerim okudukça sen de Tebrizli Þems'ini bulur ve aþktan yana olan nasibi alırsın.
?imdi var oku!

Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî