Beschreibung

Yavaşça ayağa kalktı. Gidiyordu işte. Ardı yapacaktı beni. Sildim gözyaşımı kalktım ayağa. Her soruyu anlama çeviren gözleriyle sustu. Bana acıyarak bakıyordu. Noktası çalınmış cümle sonum durdu öylece. Sana birbirinden güzel yalnızlıklar biriktirdim der gibiydi. Dudakları kıpırdadı, inler gibi, çok çocuk kaldın aşka, kendi gölgesine basmaktan korkan... diyebildi sadece. İşte gidiyordu. Bir daha hiç dönmeyecekti. Bir daha hiç olmayacaktı. Sadece bir gitme çıkabildi dudaklarımdan.

Yüzüme baktı ve artık sözlerin merheme yara olmaya başlamışsa, içimdeki seni sus, içindeki beni duy dedi ve sırtındaki ceketimi bankın üzerine bırakarak yürümeye başladı. Son sözleri bunlar olmamalıydı! Arkasından beni hiç almadığın hayatından böyle ucuz kovamazsın! diye bağırdım. Geriye döndü ve davet edilmediğin yerden kovulmazsın. dedi. Son sözüydü. Gitti...

Sie stand ganz langsam auf. Tatsächlich: Sie wollte gehen. Sie wollte mich zur ihrer Vergangenheit machen. Ich wischte mir die Tränen aus dem Gesicht und stand auf. Sie schwieg und in ihrem Blick lag die Antwort einer jeden Frage. Sie schaute mich voller Mitleid an. Mein Satz, dessen Satzzeichen am Ende wie gestohlen war, stand einfach so offen da. Es war, als würde sie sagen, sie hat viele Einsamkeiten für mich aufgespart. Ihre Lippen bewegten sich, „du warst zu sehr Kind für diese Liebe, wie eines, das Angst hat, auf seinen eigenen Schatten zu treten…' sagte sie.