Beschreibung

'HAKİR GÖREREK BAKMASIN İNSANA İNSAN, BAKMAYI DE?İL GÖRMEYİ BİLENDİR İNSAN.' 'Bir ara tuvalete gittim... Döndüðümde Arif'i, kırmızı elbisemi üzerine tutmuþ aynaya bakarken yakaladım ve söyleyebileceðim en salakça þeyi söyledim: ÞNe yapıyorsun Arif! Sen kız mısın?' Arif elindeki elbiseyi hemen yataðıma fırlattı. Yüzü kıpkırmızı oldu. Sonra da gün boyunca ilk defa Barbie bebeklerimle hiç oynamadı, o hiç sevmediði, benim ise çok sevdiðim küçük arabalarla oynadı. Arif'in aslında ne kadar naif ve kırılgan bir yapıya sahip olduðunu, bugün onun içinde ikinci bir Arif sakladıðını anladım. Tıpkı benim de içimde ikinci bir Berrak'ı sakladıðım gibi...' Hikâyenin ilk cümlesinden bu yana ateþ gibi yandı parmaklarım. Çünkü kolay hayatlar deðildi kaleme aldıðım. Her kelimede canımı biraz daha yaktı ateþ. Her kelimede biraz daha derine iþledi ve beni kül olmanın eþiðine getirdi. Yanan her kelimeyi suyla söndürmek, yazdıklarımı topraða gömmek için de çok uðraþtım. Beceremedim. Çünkü bugüne kadar kaleme aldıðım her konu ateþ gibiydi. Beni yaktı, kavurdu, kül etti ve küllerimden yeniden doðurup tekrar aynı harlı ateþe attı. Ateþ de ben oldum, su da, toprak da. Kısacası tam kıvamına geldi ve piþti, oldu... Elinizdeki bu roman doðmayı umut eden bir bebek gibiydi. Sancılı, belki biraz geç ama saðlıklı doðdu. Sabırsızlıkla yazılmak isteyen her bir kelimemle, ateþiyle, suyuyla, topraðıyla insana dair bir hikâyeydi, ancak insan olanların anlayabileceði. Ateþ, Su, Toprak insan olanın, sizindir artık...