Beschreibung

Pazar günü tekrar kerhaneye gittim. Bu sefer kararlıydım. Doðru çalıþtıðı evine. Kapıyı çaldım, açtılar. O, yine aynı sedirde. İki kadının arasında oturan kapkara gözlerin önünde durarak, "kaç numara" dedim. Yüreðim sürgün gibi yerinden gitti gidecek, "dört numara" dedi. Kalktı önüme düþtü, odasına çıktık... Kenarda bir sandalyeye eðreti oturdum, heyecanlıyım, onunla ne konuþacaðım, düþünemiyorum, kalbim çarpıyor. "Bir kahve içer misin" diye sordu. Düþünmeden "evet" dedim. Sessizce odadan çıktı, birazdan bir fincan kahve ile döndü. Ben de bu arada o yokken odayı taradım, kenarda bir somya, iki sandalye, bir masa, orta halli bir ev odası gibi düzenli. Kahveyi verdi, karþıma oturdu. İkimiz de konuþmuyorduk. Birazdan sessizliði o bozdu, adımı sordu, sonra o da söyledi. "Sevda". İçimden, 'ne güzel bir ismi var' diye düþündüm. Durup dururken Sevda'ya sevdalanıyorum galiba diye düþünürken kapı çalındı. Fincanları istediler. Ben para vermek için cebime davrandım, el iþaretiyle "olmaz" dedi.
...memleketi kurtarmaya soyunmuþ, ama kendini kurtaramamıþ, bir tiyatro patronu olan ben, diðer tarafta, bir kerhane patronu...

Bizi insan yapan belki de yaptıðımız hatalardır.

Çok namuslu olmanın, namussuzluk olduðunu çok geç öðrendim

Yaþamımda ne bir aðlamamıþ göz, ne de sızlamamıþ bir yüreðe rastladım...

Umutları kurþuna dizilenlere...