Beschreibung

Artık hatırlanmaya deðecek kadar bile kalmadın. Seni unutmak hakkım! Unutkan biri deðilimdir ama sen bende hatırlanacak hiçbir þey bırakmadın. Benim unutulmuþum olmak bile güzeldir, bil. Aþk mı? Aramızda kaldı; içimizde deðil… Yanlıþ aþkta doðru aranmaz. Ama yine de oku istiyorum. Cümlelerimde gizlenmiþ duygudan ne anladıðını benim nasıl yazdıðım deðil, senin nasıl okuduðun belirler.

"Kör müydü gözlerin, nasıl göremedin" diye sordular senden sonra. Kör deðildim. Ve hayatımda en çok iki kere parlamıþtı gözlerim. Birincisi seni ilk gördüðüm, ikincisi giderken ardından baktıðım gün. İlkinde aþkın ıþıðından, ikincisinde gözyaþlarımdan… O iki anın arasındaysa hep kapalıydı gözlerim. Aþkına inandıðımdan.

Kör deðildim, sadece güvenmiþtim!

Not: Bugün seni düþünmeden yaþayabilmeyi baþardıðım ilk gün. Hadi topla seni benden. Kalbim seni uðurluyor. Al bu yara sende kalsın. Artık beni acıtmıyor.


Kahraman Tazeoglu gehört nicht nur zu den meistgelesenen zeitgenössischen Autoren der türkischen Literatur, er ist sicherlich auch der meistzitierte. Seine Aphorismen ähnlichen Zitate sind aus dem Internet nicht wegzudenken. In seinem Buch „Yarali' (Verwundet), das im September 2014 erschienen ist, schreibt der Autor: „Du bist nur noch so wenig in mir, dass es nicht mehr wert ist, mich an dich zu erinnern. Es ist mein Recht, dich zu vergessen! Ich bin kein vergesslicher Mensch, aber du hast nichts in mir übrig gelassen, an das ich mich erinnern kann. Du musst wissen, dass das von mir Vergessen werden auch etwas Besonderes ist. Die Liebe? Die ist zwischen uns, nicht mehr aber in uns … In einer falschen Liebe kann man nicht das Richtige finden.'