Beschreibung

Þakıyan'da bütün evlerin kapıları aynı anda çalındı. Çalındı çalınmasına ya, kimse tenezzül edip de kapısını açmaya yanaþmadı. İnsanlar, zamanın dokusunu bozacak her çabayı peþinen reddettiklerinden; yaþamlarına sündüre sündüre bir çekyatlarında, bir yataklarında, bir kuyu baþlarında, bir kahve köþelerinde, artık nasıl ezberledilerse öyle devam ettirdiler. Kayıp bir geçmiþten beri yapılan o büyük ikaz duyulmadı. Kimi zaman sert rüzgârlar çaldı bu kapıları; kimi zaman ekinleri çürüten, taþları çatlatan bir yaðmur; kimi zaman da çıldırmadan ölmenin mümkün olmadıðı bir hastalık... Ersin Yılmaz, Þakıyan'ın Alametifarikası adlı ikinci öykü kitabında yangın metaforu üzerine sisli bir þehir inþa ediyor.