Beschreibung

Aðaçlar da insanlar gibi çürüyor, dedi içinden. Bugünden önceki herhangi bir günde aynı kelimelerle bakacak olsaydı aðaca, çürümeyi tersine kurar ve 'İnsanlar da aðaçlar gibi çürüyor,' derdi þüphesiz. Uzanıp soðuk parmaklarıyla dokundu aðacın daha az soðuk kovuðuna. Kan yok. Son üç saniye kala duydu trafik ıþıðının sinyalini. Belki de sözcükler, dedi içinden, ya da içlerinden sadece biri, ben onu aklımda tutamadıðım anlarda deðiþtiriveriyor tümcedeki yerini. Böylece bütün anlam tersine dönüyor. Kafası karıþtıðı zamanlarda yaptıðı gibi aklına bir tümce ipi gerdi. Sözcükleri tek tek geçirip aklından dizdi ipe, okudu sonra. Deðiþen bir þey yok. Aðaçlar da insanlar gibi çürüyor.
Emine Altınkaynak ikinci öykü kitabı Akrebin Kıþı ile yaþam dengesine, zihin oyunlarına, sınır kiþiliklere büyüteç tutuyor. Bu yakın bakıþ sonrasında kendini çemberin içinde hisseden herkese tek bir soru kalıyor: Dıþarıda kalan aslında biz olabilir miyiz?