Beschreibung

Yürüyordu Baba Erenler refiki ile bir sırr-ı müstakimde ve tefekkür eyliyorlardı birbirlerindeki kendileriyle. Mucize görmeden imana ve de imam'a gelmiþlerdi. Tane tane dizilmiþlerdi tesbih gibi ve de serdeki imameyi tesbih ediyorlardı amma bizler onların tesbihini anlayamıyorduk bir türlü. Yola düþtüklerinde kadem basmıþlardı turâba. Âdemi bir kademdi demleri. Cevelân eder iken aynı anda sücûd ediyorlardı Turâb'daki Rabb'a. Harâb düþer iken azamet-i Rabb'da, yetiþmiþ idi o vakit Ebu Turâb da imdada. Yezdani bir þiir dökülüvermiþti dehan-ı Þir-i Yezdan'dan. Amma kıpırtısızdı, tevhid idi lebleri. Lakin dürülü ve de bükülü sedası sıðmıþtı kalplerine Baba Erenler ile Refiki'nin. Bir acaib seyrana duçar olmuþlardı. Sedasından seyrana oradan seyr-i an'a iktida olmuþlardı. İptidası idi intiha bu iktidanın. Seyr, ana sırdan nüzul etmiþti Turâb'daki Ebu'ya erenlere. Ol sebeple Ebu'ya erenlere, Baba Erenler denildi. Baba'nın çocuðuydu bu erenler ve babanın sırrıydı çocuk.