Beschreibung

Ben hain deðilim, ölsem de gitmem, demiþti Abdülmecit Hanımız. Ama gidiyorduk. Sessizlik içinde yankılanan hıçkırıklarla doluydu vagonlar. Yol uzun... Avrupa'nın çeþitli diyarlarına gidecek, kaderlerimizi yeniden yazacaktık. Zordu. Büyük bir imparatorluðun varisiydik. Her þey emrimize amade, herkes bize hayran. Maddi manevi bir mükemmellik içindeydik. Ve ansızın hepsi bitti. Rüya gibi. Berzah deðiþtiriyorduk biz. Form deðiþtiriyorduk gözler önünde. Buhar oluyorduk. Yolculuðun nerede biteceðini hiç merak etmedim. Arada annemi süzdüm sadece. Aðlamaktan gözleri þiþen validemi belki biraz daha toparlamıþ görürüm diye. Saatler saatleri kovalıyordu, herkesin tek bir derdi vardı.

Þimdi ne olacak?

Unutulmaz olmak için bir an unutulmak gerekti belki de. Ülkesinden uzakta, güvercin saflıðında yüreklere bir nebze su serpmesi ümidiyle...