Beschreibung

Bir umutsuzluk... Bütün her þeyi alıp götürüyor. Yanlıþ yapmakla, isyana kalkmak arasında kalmıþ durumda. Bu duygunun esiri olmayı kaldıramıyor, içten içe tükeniyor. Mevlana olmak, ne kadar zormuþ oysa. Þems'in yokluðunda kavruluyor gibi bedeni, ruhu. Yaþadıðı bunca kaosun bir sebebinin olması gerektiðini düþünüyor, umut ediyor. Bir þeylerin varlıðına sıðınmayı bekliyor sadece. Çölde olmak gibi deðil, denizin ortasında susuz kalmak onunki. Sürekli bir þeyler eksiliyor içinden, insan olmanın, zerresinden almanın zorluðu dökülüyor saçlarının tellerine. O saçlar ise aðarmıþ, ellerinde toplanıyor daðılan külleri.Þimdi... Þurada, kalkıp doðrulacak. Bütün kırılan hayallerine, umutlarına, gençliðine insanlıðına tutunacak. Ama yapamıyor. Aynasının aksinde gördüðü bir lisan bulunmuyor, insan olmanın, kurulu bir lisanı konuþulmuyor çevresinde. Kördüðümlerin köprüsünde, görünmez bir yol insanlıðı. Küçük yüreðindeki merhametin testisi kırılalı çok olmuþ. Ne bir durak, ne bir tabelası var insanlıðın. Her yer karanlık, her yer kalbinin aðrısıyla süslü. Bütün bunlarla daha çok unutuyor insanlıðı. Kanatlarının kırılganlıðı ile yürürken acıyan canının telaþında. Belki bulur, belki bulamaz insanlıðı bu kargaþada. Öyle ya insan olmak, apayrı bir gölge. Görebilmek için huzurlu bir aydınlıkla bakmak gerek.