Beschreibung

Avrasya'nın engin ve zorlu steplerinde ve Asya'nın içlerinde, yaklaþık iki bin yıl boyunca göçebe hayatı süren ve kültürel anlamda birbirlerine güçlü baðları olan İskitler, Hunlar ve Göktürkler'in dine ve ölüme bakıþları hakkında özellikle mezarları ile tarihi kaynaklar deðerli bilgiler sunmaktadır. Yüzlerce yıl Avrasya steplerinin ve Orta Asya'nın sahipliðini yapmıþ olan bu göçebelerin inançları üzerinde, gizemini çözemedikleri ve üzerinde hakimiyet kuramadıkları doðanın önemli etkisi olmuþtur. Göçebeler, saygıyla ve korkuyla yaklaþtıkları doðaya kutsiyet atfetmiþlerdi. Hayatlarının doðanın kontrolünde olduðuna inanırlardı. Aynı zamanda onlar için bu bilinmeyen güçlü doða, yaþam savaþı verdikleri bir alandı. Doða onlara yaþamı verdiði gibi ölümü de getiriyordu. Ölüm onlar için bir son deðildi. Ölümden sonra hayatta olduðu gibi hatta daha iyi bir þekilde yaþamlarının devam edeceðine inanırlardı. Ruhların ölümsüzlüðüne ve yaþayanlar üzerinde etkisi olduðuna inanırlar ve bu yüzden kutsal saydıkları gök, yer ve su gibi doða güçleri yanında, atalarının ruhlarını da kutsal sayarlardı. Onların yanında olması ve kendilerini korumaları için doðaya ve ruhlara kurbanlar sunarlardı. Dine ve ölüme bakıþları mezarları ve sanatlarına yansımıþtı. Mezarları ikinci hayatlarıydı. Göðe yani cennete ulaþabilmeleri ve orada mükemmel þekilde yaþayabilmeleri için cenaze ritüellerini en uygun þekilde yapmaya çalıþıyorlardı. Ölüm yolcuðu ile ilgili düzenlenen törenler en ihtiþamlı þekilde uygulanıyordu. Diðer hayatlarında kendilerini korumaları için mezarlarında ilahlara ve ruhlara onları onure eden eserler ve adaklar sunarlardı.