Beschreibung

Deniz þiddetini artırmıþtı…
Gün aydınlanıyordu…
'Karþıya baksana…"
Uzaklarda simsiyah bulutlar ve
sürekli çakan þimþekler!
'Atlantik bize hoþ geldin diyecek galiba!'
'Fırtına bu, hırpalanmaya hazır olalım.'
'Fırtınasız okyanus olmaz, yaþamalıyız bu anı.'


Gençliðini, yaþadıklarını, hayallerini bırakarak gidiyordu bir vapurla.
'Son diye bir þey varsa herhâlde bu olmalı,' dedi mırıldanarak...
Bu kadar ani bir son olur muydu ki insanın yaþamında?
Elinde ne zaman bir bavul olsa bilinmeyene doðru gittiðini düþündü dümen suyundaki köpüklere bakarken...
'Kader,' diyordu her seferinde ama öyle miydi? Yoksa baþka bir þey mi?
Ya görür görmez âþık olması! Tesadüf müydü yoksa bu da kader miydi?
Ne fark ederdi ki?
Bir nedeni, sorgusu suali yoktu âþık olmanın. Sadece 'Âþık oldum,' diyordu insanın içindeki ‘ben', gerisi beden ile düþüncenin ‘ben'e itaatiydi.
Aslında karmaþık gibi görünse de aþk böyle bir þeydi...
Hem basit... Hem karmaþık... Bazen karmakarıþık...
Üç adada yaþamıþtı yaþam denen þeyi...
O bir bahriyeliydi...
Poyraz Teðmen...
Bozcaadalı...
Heybeliadalı... Manhattanlı...
'Þimdi nerede?' diye sorarsanız…
Kim bilir, belki yine bir adada...