Beschreibung

Diyarı Dersim, Osmanlı zamanında bile bu kadar çok askere tanıklık etmemiþti. Yıl 1937'ydi ve dað taþ gökten yaðmıþcasına, yerden bitmiþçesine asker doluydu. Osmanlı'yı, Birinci Cihan Harbini görüp de hala nefes alıp verenler büyük bir þaþkınlık içinde "Neler oluyor, biz çok þey yaþadık da böylesini ne gördük ne duyduk" dediler. Sadece asker mi, top vardı, tüfek vardı; Munzur'un, Aliboðaz'ın semalarında ise tayyareler uçuyordu. Puslu þafakların ılık yeline karıþarak gümbürdeyen davul sesleri deðildi, top ve tüfek sesleriydi. Her yanı, insan ayaðı deðmemiþ en kuytu ormanları bile, git gide derin bir korku sarıyordu. Çok geçmeden çatıþma haberleri gelmeye baþladı. Bıçak kemiðe dayanınca Dersimli, çoluðunu çocuðunu geride bırakıp çareyi silaha sarılmakta buldu. Kadın, erkek, genç, yaþlı... Zulme boyun eðmeyip de direnmeye ahdedenler... Sayıları çoðaldıkça çoðaldı... Bunlar, ata topraðı Haydaranları, Demenanları, Akvanos'u, Agvasor'u, Zaxge'yi, Sultan Baba'nın heybetli zirvelerini kendilerine mesken tuttular. "Sizin topunuz, tayyareleriniz varsa bizim de düþmanların girip de diz çöktüremediði, Pirlerimiz gibi vakur, baþı dik daðlarımız var" dediler...