Beschreibung

Kucaklarda, omuzlarda, hayvanların üstünde taþınan cesetler... Çıldırmıþ gibi kaçıþan koyunlar... Binlerce insan, çadır ve kömlerinden çıkıp, yaralı ve ölülerini karþılamaya koþuyor. Çıðlıklar, gırtlakların derinliðinden kopuyor. İsyankar sesler yeri göðü inletiyor. Toprak, öfkesinden çatlıyor, gök, hüzne boðuluyor. Um Emin hüznün ve acıların tümüne galip geliyor! Yüreðinin çakmaktaþı gibi katı olmasına çabalıyor! Etrafındakilere sesleniyor: 'Haydi ey halkım! Bırakın yakınmayı, aðlamayı. Yaralılarımızın yaralarını sarın! Sökün çadırlarınızı, cesetlerinizi yüklenin. Terk edelim bize yasak bu toprakları, kendi diyarımıza dönelim!" Um Emin elbisesini yırttı, parçaladı, göðüsleri açıkta kaldı. Saçlarının örgülerini açtı, daðıttı. Tüm kadınlara çaðrıda bulundu: "Ey halkımızın baðrı yanık kadınları! Tüm hüznünüzü patlatın. Yırtın elbiselerinizi. Kesin saçlarınızı. Yüzünüzü siyaha bezeyin. Baðrınızı göðsünüzü dövün. Aðıtlar yakalım canlarımıza." Elbiseler yırtıldı. Yüzler siyaha bezendi. Saçlar kesildi. Yakınma ve aðıtlar yükseldi. Halk, öfke ve hüznünü dile getirdikten sonra, ölülerini omuzlayıp göç kafilesiyle beraber yürüdü. Ama nereye? Nereye, hangi yöne gideceklerini bilmiyorlardı. Güneyde yörelerine, topraklama dönmeleri yasaktı. Kuzeye gitmeleri yasaktı. Peki nereye gideceklerdi?