Beschreibung

'Bizim mahallede kimse kimseyle yüzleþmezdi. Yüzleþmenin samimiyetinin kaldırılabileceði bir iliþki tarzı yoktu. O sadece aile içinde olur ve orada kalırdı. Komþuculukta herkes edebiyle davranır, edebiyle konuþurdu. Aslında annem söylentilere inanıyor, Reyhan Teyze de bunu biliyor, annem de onun bunu bildiðini biliyordu. Dahası, Reyhan Teyze, bu söylentilerin doðru olduðunu da biliyordu. Ama tüm bunları itiraf ettikleri anda, geriye dönüþ yoktu. Birbirlerinin yüzüne hâlâ bakabilmek istiyorlarsa, bu konuyu samimiyetle konuþmaları mümkün deðildi. Reyhan Teyze'nin çıkıþı cüretliydi ama yüzleþme isteði deðildi. Çünkü söylentinin inanılır olmadıðını ima ediyordu. Sadece, yalnızlaþtırılmak istemediðini, bu oyunu kuralına göre oynayacaðını söylemeye çalıþıyordu.'

Filedelfiya Hikâyeleri, aynı mahallede dönüp dolaþan, karakterlerin her birini bir diðerine büyük bir ustalıkla teyelleyen, hayatları zamanla iç içe geçen insanların hikâyesini gün yüzüne çıkarıyor. Büyüme mücadelesi verenler, sırrını kimseyle paylaþamayanlar, gözünü komþu evden alamayanlar, ilk aþk heyecanıyla baþı dönenler ve bir baltaya sap olamayanlar bu hikâyelerde bir araya geliyor.

Yeþim Erdem, ilk kitabı Filedelfiya Hikâyeleri'nde topluma farklı bir gözle bakarken usul usul akan, her bir karakterine büyük bir dürüstlükle yaklaþan, herkesi anlamaya çalıþan usta iþi bir metin çıkarıyor ortaya.