Beschreibung

TSK'ya baðlı uçaklar "aldıkları istihbarat"a uyarak "teröristler"in Türkiye'ye girmelerini önlemek için hava saldırısında bulundu.

Yer Roboskî… Tarih 28 Aralık 2011… Otuz dört kiþi "ölü olarak ele geçirildi".
Türkiye devleti ve medyasının on iki saat boyunca sessiz kalıp saklamaya çalıþtıðı bu olayda, ne yaþandıðını, kimlerin nasıl öldüðünü öðrenmeye baþladıðımızda ortaya adlı adınca bir "katliam" çıktı.

Sibel Oral, Roboskî'ye giderken sadece gazeteci kimliðini deðil; vicdanını, insanlıðını ve "acı"sını da beraberinde götürdü. Kimsenin yargılanmadıðı, hiçbir siyasi sorumlunun ortaya çıkmadıðı, hatta tazminat ödenerek "ölü olarak ele geçirilenler"in ailelerine sus payı verilmek istendiði bu "katliam"ın ardındaki acı ve öfkenin dindirilebilmesi için tek bir beklenti var: Adalet…
Tıpkı devletin hesap vermediði, sorumluların yargılanmadıðı pek çok olayda olduðu gibi…

Bilmiyorum tek bir cümleyle yıkılacaðımı, sonra durup durup aynı karþımdaki anne gibi yere bakacaðımı. Konuya bir türlü giremiyorum, en kolay sorudan baþlayacaðım, sonrası nasılsa gelir diye düþünüyorum.

"En çok ne severdi mesela?"
Duruyor, yere bakıyor, sonra baþını kaldırıp yüzüme, "Elma," diyor, "elmayı çok severdi..." Aldıðım yanıt öyle güzel, masum, öyle korkunç ki!.. Susuyorum. Yere bakıyor sonra yüzü... Susuyor... Bu kadar...