Beschreibung

"Eski bir Hintli hikâyesi var:

Hindu cennetinde kalpataru denen bir aðaç vardır. "Dilek aðacı" demektir. Tesadufen bir gezginin yolu oraya düþer. Adam yorgundur, aðacın altına oturur. Ve aç olduðu için, "Burada biri olsaydı, yiyecek isterdim. Fakat kimse görünmüyor"
diye düþünür.

Yiyecek fikri zihninde göründüðü anda, yiyecek aniden belirir. Adam çok aç olduðu için bu konuyu düþünmez bile; hemen yer.
Sonra uykusunun geldiðini hisseder ve "Keþke þurada bir yatak olsaydı." diye düþünür ve yatak belirir.

Fakat yatakta yatarken adamın içinde bir düþünceye yükselir: "Neler oluyor? Burada kimseyi görmüyorum. Yiyecek geldi, yatak geldi - belki hayaletler bana bir þeyler yapıyor!" Birden hayaletler belirir. O zaman korkar ve "Þimdi beni öldürecekler!" diye düþünür. Ve hayaletler onu öldürür. Hayatta kural aynıdır: Hayaletleri düþünürsen, ortaya çıkacakları kesindir.

Düþündüðün þeyi göreceksin: Düþmanları düþünürsen onları yaratacaksın, dostları düþünürsen onlar belirecek. Seversen, dört bir yanında sevgi belirir; nefret edersen, nefret belirir. Düþünmeye devam ettiðin her þey belli bir kural tarafından
yerine getirilecektir. Hiçbir þey düþünmezsen, o zaman sana hiçbir þey olmaz."

Osho, Zen deneyimini ani bir kavrayıþ ve daima etrafını kuþatan bir müziðin farkına varmak olarak tanımlar. "Kalbin, bütünün kalbiyle aynı ritimde atar." Kitapta her bölüm Osho'nun bizi bilmediðimiz ama içimizde derin yankı bulan bir dünyaya
götürmek için kullandıðı bir Zen öyküsüyle baþlar. Zen'in büyük mucizesi basit þeylerin olaðanüstü bir þeye düþmesindedir.