Beschreibung

Türk asıllı olup Farsça şiirleri ile Hint alt kıtasının en önemli şairlerinden biri kabul edilen Mirza
Abdülkadir-i Bîdil (1644-1720), bilhassa tasavvufi şiirleriyle Hindistan dışında Afganistan ve
Mâverâünnehir'de büyük rağbet görmüştür.
Sebk-i Hindî olarak adlandırılan şiir anlayışı, tefekkür merkezli bir şiir dili geliştirmiş; anlamı
kapalı, çağrışım zenginliğine sahip ve okuru zihnî bir çabaya davet eden bir yapı kurmuştur.
Sebk-i Hindî şairleri lafızdan çok manayı ön planda tutmuş; özgün, daha önce denenmemiş
terkipler ve teşbihler kullanarak 'maânî-yi bigâne-hemen akla gelmeyen, sırrı hemen ele
vermeyen mana'yı bulma çabasına girmişlerdir. Bu üslubun diğer şairleri gibi Bîdil-i Dihlevî de
şiirlerinde muhatabını düşünmeye zorlayan ve zihnî çaba gerektiren kapalı ve çağrışım dünyası
geniş şiirler kaleme almıştır.
Eserin mütercimi Hulûsî Karadeniz, eğitimi, memuriyeti, ülkenin eğitim ve kültür hayatına katkı
sağlamak amacıyla yürüttüğü faaliyetler, belediye başkanlığı, İstiklal Mahkemesi'nde
yargılanması gibi oldukça hareketli bir hayat sürmüştür. Resmi görevleri yanında bir yandan da
Farsça ve Arapçadan tercümeler yapmış olması özellikle edebi eserleri tercüme etmesi Hulûsî
Efendi'nin kültürel portresini bugüne taşıyan en önemli vasıflarındandır. Onun tercümeleri
incelendiğinde, klasik Fars ve Türk şiirine vukûfiyeti, dil hassasiyeti ve yer yer çevirilerinde
ortaya koyduğu eleştirel tutumuyla okurlara hem bir çeviri yöntemi hem de bilinçli bir okuma
imkânı sunmaktadır.