Beschreibung

15 Haziran 1826'da Kara Cehennem Paþa tarafından Yeniçeri karargâhının kapısına yaptırılan top atıþları, köklü bir Osmanlı kurumunun sonuna iþaret etmekteydi. Yeniçeri Ocaðı kendi hamileri olan Sultan II. Mahmud tarafından normal þartlarda "küffara" karþı savaþ anlamına gelen Sancak-ı Þerif açılarak yok edilmiþti. Böylece dinî bir mahiyet kazanan bu ihtilal, ertesi gün þeyhülislamın baþkanlıðında toplanan ulemanın Bektaþi tarikatının topyekün imhasına karar vermesiyle devam etmiþti. Oysa Osmanlı ordusunun kalbini teþkil eden yeniçeri ocaðını kuranlar, padiþahın yakın koruma ordusunun Bektaþi olmasına karar vermemiþler miydi? "Türk'e verilerek" Türk yapılan ve İslam adına "küffar" ile savaþanlar da yine bu Hıristiyan doðmuþ devþirme çocuklar deðil miydi? Ne olmuþtu da bu köklü kurum bizzat hamileri tarafından düþman ilan edilebilmiþti? Bu kitap kuruluþundan "bozuluþuna" kadar Yeniçeri Ocaðını, Yeniçeri Yoldaþlıðını ve Bektaþi Yolunu ele almaktadır.