Beschreibung

Gülsen Aðdaþ yüreðini yazıya döküyor. İçinden geldiði gibi, öylesine rahat... Kendisini tutmuyor. Yazdıklarına denemeler de diyebilirsiniz, hikâyeler de... Denemeleri, hikâyeleri iç içe okuyorsunuz. O, sizin için yazmıyor, kendisi için yazıyor. Okuyucu da kendisi... Siz merak ve heyecanla yazarın iç dünyasının benliðinize yansıdıðını hissediyor, fark etmeden yazarın yerine geçiyor, siz kendinizi yazıyorsunuz. Güneþ yakar, kar üþütür. O, güneþle karı kucaklaþtırıyor: 'Bu nasıl bir vuslat ki, güneþin sevdasının ateþi arttıkça, eritiyor sevdalısını... Kar eriyor, doðru... Ama yok olmuyor, can oluyor... Ve güneþ yaktıkça, çiçek çiçek açıp bahar oluyor...' 'Ey þair!' diye sesleniyor ve bu defa kendisini okuyucu yerine koyuyor. Ama siz kim yazar, kim okuyucu fark etmiyorsunuz: 'Bazı kitaplar vardır, bitmesini istemezsiniz. Hem merak edersiniz ve bir nefeste hepsini okumak istersiniz, hem de hemen bitmesin diye azar azar okursunuz. Çok aç olsanız bile doymadan sofradan kalkmak gibi...' Yazar, heyecanı, huzuru iç içe geçiriyor. Doyuma ulaþma bu olmalı. Yangını Alevle Yazdım'da kendinizi bulacaksınız.